BOB’s begin

by bobsbrains

Ik ben een stabiel meisje. Of erger nog,, doorsnee vrouw; ik heb inmiddels de respectabele leeftijd van 34 jaar bereikt en mag mezelf dus officieel al jaren geen meisje meer noemen, noch mijn echtgenoot “mijn vriendje”. [Volgens mijn broer, al jaren expat in exotische oorden, is het overigens typisch Nederlands om alles te reduceren tot een verkleinwoordje: “Hoi met mij. Ik heb een probleempje, mijn (ex-)vriendje is er vandoor met een ander meisje en zoekt dus inmiddels een stulpje voor hem en haar kindjes. Ik voel me daar best een beetje belabberd onder en heb dus razend veel behoefte aan een drankje in het cafeetje om de hoek. Groetjes!!”]

Ik haat het woord stabiel. Klinkt zo gemiddeld en saai. En helaas, dat eerste is zeker op mij van toepassing: altijd gemiddeld een 7 gehaald op school en universiteit, altijd gemiddelde populariteit genoten, modaal in de markt gelegen daar waar het de mannen betrof en gemiddelde twijfels gehad over wat ik nou echt wilde in het leven (de laatste jaren in stijgende mate, maar laat dat nou ook net de voorwaarde zijn voor het gemiddelde Dertigersdilemma). Ik ben altijd gemiddeld boos (sla nooit met deuren, gooi niet met vazen, maak het dus ook niet gepassioneerd goed met mijn lief), heb gemiddeld gepuberd, ben altijd gemiddeld druk –in tegenstelling tot alle mensen om mij heen- en schreeuw de buurt gemiddeld bij elkaar tijdens een doordeweekse seksuele uitspatting. Alleen motoriek en zang vormen een heldere uitzondering aangezien beiden overduidelijk ondermaats zijn (alhoewel ik er op mijn zesde nog serieus van overtuigd was dat ik naar de Balletacademie zou gaan, maar mijn doorgaans zeer meegaande en enthousiaste moeder heeft me onmiddellijk en onomwonden uit die droom geholpen, naar eigen zeggen voor mijn bestwil, en waarschijnlijk terecht).

Er is echter wel een licht puntje van buitengemiddelde orde. Vrij regelmatig moet het beest in mij worden losgelaten. Voor intimi –lees, mijn lieftallige echtgenoot, voor het – is de daarmee gepaard gaande bui onmiskenbaar; een kennelijke blik in mijn ogen waarin mijn baldadigheid gespeld staat en een rusteloosheid die zich uit door kinderlijk gedrag, veel flauwe grappen en veel algehele ONRUST!!! Mijn uitlaatklep is meestal een avond avontuur (voor mijn doen wild, maar in ieders anders ogen dus vrij gemiddeld..), keiharde muziek op de fiets, tijdens het hardlopen, in de keuken, of gewoon sport.

Gelukkig kan mijn echtgenoot de buien erg waarderen. Zelfs als ik mezelf maar matig kan uitstaan op dat soort momenten gaat hij voor me staan en zegt dat hij me zo enorm grappig vindt, hetgeen mij natuurlijk weer uitdaagt om nog gekker en kinderlijker te doen. Baldadigheid schaadt in mijn geval dus niet. Gelukkig. En kan getriggerd worden door van alles en iedereen, leuk, verdrietig, geestig, oersaai of kwaadaardig. Vandaar de vraag, wie zorgt er voor BOB (lees: B’s Ongeremde Baldadigheden)?? [Hoe zeer ik grappig bedoelde afkortingen haat, ik kom er altijd op uit. Bovendien is het wel heel gemakkelijk om mijn uitspattingen op papier te kunnen zetten zonder mijn ware identiteit daarbij expliciet te verloochenen.

Voor vrienden en bekenden zal overigens al vrij snel duidelijk zijn wie ik ben, want ook dat is mijn manco; ik ben een open boek. Maar tegelijkertijd dus een hypocriete exhibitionist: naakt over straat lopen met een papieren zak over mijn hoofd.