Labhumor

by bobsbrains

“Wilt u even door het glaasje kijken?” Ietwat onwennig staan wij naast de clichématig strenge dame met maagdelijk witte labjas en even stralende klompjes. Armen slungelig naast onze lijven, giechelig. In godsnaam, laat me niet hier de slappe lach krijgen. Zo’n onbedwingbare lach, waarvan je niet weet hoe die ooit heeft kunnen ontstaan en al helemaal niet hoe je er weer vanaf komt. Met als bijkomende factor dat mijn blaas al sinds mijn geboorte niet meer normaal functioneert zodat ik tijdens dat gênante proces ook nog eens een warme straal langs mijn veel te nette kokerrokje laat lopen als het echt meezit. Zo’n lach die met een trekje van je bovenlip vervolgens door je hele lichaam siddert en als een ontkooid wild beest huishoudt. Mijn handen beginnen al klammer te worden. Nu niet naar links kijken, niet naar mijn lieftallige. Want je bevindt je per slot van rekening [op een begrafenis, in de schoolklas bij de wiskundeleraar met de minste humor, bij een bespreking met hele voorbeeldige Japanners die geenszins de lol inzien van jouw uitspatting,] in het meest gerenommeerde fertiliteitlaboratorium van dit land.

In een serieus ziekenhuis. Voor volwassen mensen. Die in goed overleg volwassen keuzes maken, bewuste keuzes. Mensen die per slot van rekening Alles Over Hebben Voor Een Kind. Geen wilde sujetten die na een nacht wild doorhalen met een totaal onbekende zich zorgen maken of ze het regenjasje –met aardbeiengeur- wel goed hebben omgeknoopt. Nee hier loopt de crème de la crème onder de kinderlozen, het neusje van de zalm onder de zwakste schakels. De IVF afdeling; de klapdeuren door na het bordje gynaecologie. Over het bruggetje, na het spoor.

De advocaat met een doorgaans vlijmscherp antwoord op iedere vraag en zijn echtgenote staan eensgezind met een mond vol tanden. Wat antwoord je als iemand je vraagt of je je toekomstige puistige puber in de vorm van een viercellig micromonster door het glaasje van een microscoop wilt bekijken? Naarstig laat ik alle voorbeeldige reacties de revue passeren in mijn hoofd om ze vervolgens keihard af te schieten, terwijl het ineens tot me doordringt dat het leed al is geschied. De woorden “Ja hoor, grappig” , doorboren nu in slow motion mijn linkeroorschelp. Nee! Niet hier, niet nu, niet met mijn lachspieren die inmiddels samen mijn helikopterview als een zoemende mug boven mijn hoofd circuleren. “Dus u ziet daar de humor wel van in” dendert zij.

Deze steriele labtante duidelijk niet. Razendsnel maar lichtjaren te laat tracht ik de schade nog te herstellen door rood en verhit te stamelen dat het ons erg interessant lijkt. Interessant…het is goddomme geen scheikundeproef! Ik begrijp ineens waarom de verzekering meerdere malen vergoedt. Politiek in het IVF lab is hogere wiskunde.