Grote beurt 1: Porno op podoniveau

by bobsbrains

De wekker gaat. Vroeger dan normaal, met dezelfde loeiende sirene waar ik me iedere dag weer lens van schrik maar die ik toch nooit zal wijzigen. Een koude geluidsdouche werkt voor mij beter dan een fluisterend soft light dat je aardig vertelt dat je aan je dag mag beginnen. Doe mij maar marteling in de morgen, kan het alleen nog maar meevallen. Als vanzelfsprekend worden de gebruikelijke handelingen op de automatische piloot verricht: douche (waar zouden we zijn zonder het natte warme genot), te krappe spijkerbroek, vervolgens kniekousen; steevast de verkeerde volgorde, want skinnies houden nou eenmaal niet van lange sokken (en dus binnen 15 minuten na ontwaken ergernis nr. 1 van de dag te pakken: rolletjes onder m’n pijpen). Katten gevoederd, stront geschept, tomtom in de aanslag en in mijn discomobiel op weg naar dé podowatte van de regio (die van de steunzolen). Speciaal aangeraden door mijn Personal Trainer, oftewel PéTé (ander verhaal, maar, “meid geloof me, één keer trainen en je bent verkocht!!”). Zoals met alle mannetjes van kwaliteit, zit deze uiteraard niet op fietsafstand maar in een idyllisch dorpje 36 kilometer verderop. Zoals altijd heb ik mijn kleine bolide keurig op de eerste de beste plek binnen een straal van 45 minuten lopen van de plaats van bestemming neergezet, teneinde gênante parkeermomenten te vermijden. Gevolg: volledig verregend en met rood hoofd, want bijna te laat, ren ik de praktijk in, nog bijna het antislip vloermatje meenemend in mijn vaart, mezelf uiteindelijk keurig herstellend door quasi nonchalant met de krant van gisteren neer te vleien in een van de plastic wachtkamerstoelen.

“Mevrouw Koosz…???” Shame shit different day. Getrouwd zijn is geweldig, echt, maar als ie Jansen had geheten had ik dat ook prachtig gevonden. “Zeg maar Bob.” “Waar lijdt u precies aan?” was al niet de binnenkomer waar ik op zat te wachten op deze toch al niet erg stralende morgen. Tot op vandaag leed ik nog niet onder mijn Alfred-Jodokus-Kwak-voeten en mijn ietwat kromme benen. Sterker nog, in strakke rokjes of spijkerbroeken sta ik vrij tevreden voor de spiegel. Met mijn opgetrokken schouders (ook een probleem, maar niet voor hem) en rode hoofd leg ik de man –mijn leeftijd, prettig voor de beeldvorming- ietwat beschroomd uit dat men mij heeft uitgelegd dat ik wellicht steunzolen nodig heb voor mijn platvoeten. Het hoge woord is er uit en wordt even later door hemzelf ook nog gebezigd. Ik vraag me sinds die tijd  naarstig af waarom voor zo’n gebrekkig manco ook nog eens zo’n belachelijke naam moet bestaan. Platvoeten bleken echter al snel het minst grote probleem voor mij die dag: beenlengteverschil, knobbelteen, aanleg voor artrose (“zit dat in de familie??) en “echt enorme” O-benen. You name it, ik heb het; vrijwillig betaald voor een extra complex. En alsof de ellende voor een voorheen zo ongecompliceerde dertiger als ik daarmee nog niet voltrokken was, sprak de beste jongen vervolgens de woorden uit die bij mij als een komeet insloegen: “Dan mag u nu uw schoenen –had ik verwacht– sokken –had ik verwacht– en broek –had ik niet!!!!! verwacht, wat flik je me nou!!!!!– uittrekken.” U bedoelt die fijne jeans, met daaronder mijn veel te witte benen, rode afdrukken van knellende kniekousen. En. Mijn. STRING????? Dat flodderige niemendalletje dat zo lekker losjes om mijn veel te witte en in mijn ogen altijd te grote billen hangt???!! Hoe kon ik zo vreselijk dom en naïef zijn? Stelregel 1, Enkhuizer Almanak: Zelfs naar de bakker op de hoek trek je nog je netste huidkleurige tentzeil aan!! Rund! Rood aangelopen, zweetparels over mijn rug trek ik aarzelend mijn broek uit.

Normaalgesproken zou ik het ijs nog best kunnen breken met een goede grap maar ik was te verbouwereerd. Te rood ook om nog enige schijn van nonchalance af te dwingen. Terwijl ik mijn doorzichtig witte hemd ongemakkelijk over mijn billen probeer te trekken, hoor ik mijn mannelijke leeftijdgenoot bijna proestend zeggen dat ik me geen zorgen hoef te maken; iedereen staat hier immers in zijn onderbroek. De schurk. Een aantal zeer ongemakkelijke rek- en strekoefeningen voor de spiegel verder –“Probeer wel echt te ontspannen” – word ik verzocht op een spiegel te gaan staan, voor de voetafdruk (want onder de spiegel, een camera!!). Even hoop ik nog dat ik het verkeerd heb verstaan. Zo nonchalant mogelijk bestijg ik de verhoging. In mijn hoofd hebben mijn billen inmiddels het formaat aangenomen van de derrière van een big een dag voor Kerstmis. “Kijk maar even naar beneden en ontspan. Zie je de stand van je voeten?” Vraagt hij terwijl hij achter me staat en –God bewaar me hetzelfde ziet als hij naar beneden kijkt: hetzelfde wat een ieder ziet die naakt op een spiegel gaat staan. Porno op podoniveau.

Als ik uiteindelijk getergd en eindelijk weer aangekleed wil wegrennen uit deze nachtmerrie, lacht de jongen me vriendelijk toe terwijl hij me waarschuwt dat mijn broek de volgende keer weer uit moet en hij aan mij overlaat wat voor onderbroek ik aantrek.