En dan…de vrijheid!

Weken heb ik hier naar uitgekeken, ik ben vrij. Wat zeg ik, ik ben VRIJ!!!!!! Uitroeptekens bestaan niet voor het gevoel dat ik nu al twee weken onderga. Een periode waarin niets hoeft en alles mag, aangezien ik mij tussen twee banen in bevind. Een periode waar veel mensen me goedbedoeld voor hebben gewaarschuwd, voornamelijk omdat die te snel voorbij zou gaan, zonder dat ik ervan zou hebben genoten. Geloof me, genieten doe ik. En te snel gaat het zeker. Ieder door mij tot een week geleden nog veracht cliché omarm ik nu als een volleerd bomenknuffelaar. De door mij op voorhand gevreesde alter ego’s hebben al op mijn eerste vrije dag gierend van de lach hun intrede gedaan.

1. De prediker
“Dit is werkelijk fan-tas-tisch, waarom doe jíj het eigenlijk niet?!”
Denk veel te gelukzalige lach, te ontspannen lichaamstaal. en dan die uitspraak. Ik ben een groupie van mijn eigen vrijheid, een jehofree getuige. Als een hinderlijke one woman show doorkruis ik het land op zoek naar nieuwe vrijheidszieltjes. Daarbij gemakshalve uit het oog verliezend dat de wereld zich in een crisis bevindt en vrij veel mensen doorgaans toch wel moeten werken voor hun geld.

2. De stoorzender
Tegenwoordig komt het praktisch niet meer in me op om te vragen of ik stoor als ik bel onder werktijd,. Daarbij ontsnapt een bevestigend antwoord mijn oren als een bange kat het nauw, zodat ik zonder schuldgevoel blijf ratelen. Over de aardappelen die bij de plaatselijke groenteboer echt zoveel lekkerder -en goedkoper!- zijn dan bij die verderfelijke prijsvechters, over de kat die nu al voor de derde keer naar duiven heeft gekoerd alsof ze zelf vleugels heeft en of dat niet zorgelijk is en over het 24uurs kunstprogramma dat ook om tien over half elf ’s ochtends heel interessant blijkt te zijn (“ik besef me nu dus pas echt dat het besef tot behoud van cultuur echt meer aanhangers moet krijgen, vind je niet liefje?”). Om vervolgens pissig te worden als mijn lieftallige me met ingehouden bries meedeelt dat als er verder niets dringends is hij mij gaat ophangen omdat er al een tijdje een klant in de wacht staat.

3. De lummelaar
(Overigens enigszins huichelachtig om de lummelaar in dit rijtje van gevreesde alter ego’s te zetten, aangezien ik deze persoonlijkheid op voorhand al volstrekt liefdevol had omarmd en blijf omarmen…)

Ontbijt: 3,5 uur. Als een poederroze varkentje in dampende modder laaf ik mij dagelijks aan de kranten, waarbij ieder wapenfeit gelijktijdig wordt geverifieerd op de Ipad. Geheel ondanks mijzelf drijf ik vervolgens al snel van ieder willekeurig wereldschokkend feit af naar de laatste blogs over de Fashion Weeks (“Schei uit, neon het nieuwe zwart?!”), het optreden van Beyoncé bij de Superbowl (net een kind gebaard en dan al zo strak!) of de laatste diepvriesbehandeling van Demi Moore (tja, op die leeftijd…). Waarna het alweer bijna tijd is voor de lunch.

Sport: 2,5 uur. Nu heb ik eens echt de tijd om een outfit aan te trekken dat mijn sportieve prestaties eer aandoet (half uur), de juiste muziek uit te zoeken (1 uur), op mijn eigen tijd te vertrekken (nee, eerst nog even de kat knuffelen, je moet het moment pakken als het daar is), in een door mij uitgekozen richting: het strand! Om vervolgens het strand nooit te halen omdat ik het gewoon echt heb verdiend om nou eindelijk eens spontaan bij vriendin D langs te gaan die vanmorgen vrij is. Het vervolgens door haar aangeboden ontbijt met verse jus en de lift terug naar huis kan ik simpelweg niet weigeren.

Lunch en koffie: 2 uur of meer. (1) Zie ontbijt of (2) omdat er vandaag weer een vriendschap op het programma staat waar hoognodig aan gewerkt moet worden na jarenlange verwaarlozing dankzij het virus dat werken heet.

Koken: uuuuuren. Slow cooking is zó (februari-maart) 2013, waarom heeft niemand mij ooit verteld hoe meditatief het schillen van pastinaak is?!

Spelen met de kat: minstens een uur per dag. Because she’s worth it.

Serieuze dingen (denk aan: boodschappen doen, peertjes kopen en nu eindelijk vervangen, vuilnis buitenzetten). Zie boven: waar haal ik de tijd vandaan?? Als gevolg waarvan ik dus nog steeds met stress wakker word en pas enigszins kalmeer als mijn drukbezette echtgenoot voorstelt dat hij tussen een bezoek aan twee klanten en drie congressen door de aanschaf van het pleepapier wel voor zijn rekening neemt.

4. De ongevraagde deler
Opereerde ik voorheen nog ver onder de radar, nu zit ik in de verkeerstoren: iedere column in de krant is de moeite waard om te worden gepost op Facebook, een willekeurige uitspraak op de radio verdient het om te worden getweet en ieder recept (drie uur sudderen of langer) is plotseling ook een échte aanrader voor hardwerkende vriendinnen.

5. De inspiratiezoeker
Geluk maal Zeeën van Tijd maal Gebrek aan Druk = Afwezigheid van Creatieve Prestatie.
Bob’s Brein houdt van chaos, houdt kennelijk van stress en tijdgebrek. Althans, het neonroze (of ander gezellig artistiek kleurtje) minibrein dat normaalgesproken zo vrolijk flikkert tussen de saaie wirwar van de overige grijze hersencellen. Dat laatste gedeelte vermaakt zich, zoals te zien aan 1 tot en met 4, meer dan prima in ruste. Maar de inventieve speldenknop die zo af en toe zorgt voor een leuk stukje tekst of aardige foto, gedijt niet goed bij orde, bij vakantie, bij tijd, al had uitgerekend zij (/ hij?!) zich daar zo enorm op verheugd.

Het is kennelijk als schrijven over geluk, lachen op een foto (al ben ik het met die laatste niet altijd eens); volgens kenners geen goede ingrediënten voor een goed kunstwerk, voor een mysterieus stuk of tenminste voor inspiratie. De Creatieve Mensch heeft ellende nodig, iets of iemand om op af te geven, ergernis, tijdgebrek -waardoor weer irritaties, frustraties, en, zie daar de vicieuze cirkel, ellende- om goed te gedijen. En zo komt het dat ik al ruim twee weken naarstig maar vergeefs pogingen doe om leuke stukjes te schrijven, zoals beloofd, zoals verwacht. Nú moet het immers, nú kan het! En dat bezorgt me dus weer stress, irritatie, ellende…en zie, en zie, het gedoofde lichtje in de verte begint vermoeid weer te flikkeren….