Bob’s feast

by bobsbrains

Honderdzes tergende kilometers keer vijf, keer de contractlengte, enkel zon- en feestdagen als onderbreking. Exclusief het voorgespiegelde fileleed leek het me al een crime. Een paar jaar had ik dagelijks de wind in de haren gevoeld terwijl ik op mijn stalen metgezel de zeewind trotseerde. Immer weigerachtig een regenpak aan te trekken als het met bakken uit de hemel kwam, om altijd volstrekt verwaaid maar met verrukkelijk rode konen op mijn werk te arriveren. Ik had mezelf wel voorgehouden dat dat eindig zou zijn, maar toen het uur U was gearriveerd, niet iets waar ik naar uitkeek.

Totdat.

De “auto van de zaak” haar intrede deed. De opvolger van mijn boodschappenautootje uit negentienzesennegentig, nul op de teller met discobekleding en aanzwengelradio. Het schattige autootje dat in de winter zelf ook begon te sneeuwen als het koud werd en de geur van zesenvijftig oude kunstgebitten in haar bekleding huisvestte na één hevige regenbui. Bruut werd zij verstoten door een volwassen opponent. Mijn eigen fallus op wielen, waarin ik mij tegelijkertijd de bruutste alfaman en de vrouwelijkste stoot op aarde voel. Nooit gedacht dat een auto dat bij mij zou kunnen oproepen. Maar uiteindelijk is zelfs dat ook bijzaak. Belangrijker is, dat ik tijdens mijn ritten niets anders bleek te hebben dan de weg en mijzelf. En dat dat fijn was.

Veilig achter glas in mijn forenzencocon kon ik de ruimte in al haar facetten naar eigen goeddunken indelen. Aanvankelijk met telefoon en radio, maar al snel bleek ik mensen uit hun bed te bellen en deed de radio op gezette tijden niet haar werk. Alleen voor Kunststof pas ik graag mijn ritme aan. Het uur waarin anderen verhalen hoe zij hebben waargemaakt waar ik (als kind) van droom(de). Directeur van Artis! Zangeres! Ballerina! Dichteres! Regisseur! schuiven dagelijks aan bij De Interviewer(!). Hun gedachten worden een uurtje de mijne, ik meng me in het gesprek alsof ze op mijn achterbank zijn aangeschoven, wens mijn hoofd hun mooie gedachten, mijn handen hun geweldige creaties toe. Zij doen mij de file veinzen, zodat ik ook hun laatste graantjes nog mag meepikken terwijl ik in huis de hoorn op de haak zie gaan. Nee, thuis luister ik niet verder. Daar wacht het echte leven, kattenbak en sportoutfits. Daar wachten goede voornemens, om interessante boeken te lezen, interviews te luisteren.

[EUREKA! Kent u de mop over het nadeel dat een voordeel werd?!]

Ineens herinnerde ik mij de usb uitgang die zich als een verborgen schat in mijn dashboardkastje schuilhield. Die mij vervormde tot podcast junkie. Sinds de ontdekking van het poortje met duizendeneen ogeopende verhalen stap ik fagelijks met nieuwe gasten achter het stuur, nodig ik Isabel Allende uit omdat zij gelijktijdig vertederend en verleidelijk weet te verhalen over de kracht van de vrouw (erg inspirerend voor een vrouw onderweg naar haar baan in een mannenwereld). Ik vermaak me kostelijk met Sir Ken Robinson, en moet schuchter bekennen dat ik veel herken in de woorden van Brené Brown. En probeer me gelijktijdig voor te stellen hoe zo’n toespraak over kwetsbaarheid zou worden ontvangen in onze bedrijfskantine. Gevuld met mannen met groene dassen boven vale spijkerbroeken, gezeten aan hun vaste plekken aan lange tafels, in een wereld die zij tot dan toe enkel hebben zien draaien om techniek, voetbal en hele korte rokjes, elkaar najagend als blauwe olifantjes in een babymobile).

Sinds het ontdekken van mijn geheime theater valt mijn rechterhersenhelft mijn linkerdeel de gehele werkdag lastig met leuke invallen terwijl de laatste haar reputatie als ambitieus en hardwerkende vrouw tracht hoog te houden. Waart de drang naar creatie als een losgeslagen beest in mijn hoofd rond, galoppeert over strak opgelijnde letters, doorkruist zorgvuldig functioneel gestructureerde gedachten over rationele onderwerpen. Fluistert in de oren die zich met groot plezier het baggeren eigen maken, dat haar handen ooit nog willen schrijven als Annie M.G. Ooit bereiken ze de harmonie -maar compromisloos- In de tussentijd blijf ik rijden, tot aan de Merwede en terug.