Toegegeven,

by bobsbrains

het was wat ambitieus. En dromerig. En wellicht wat vaag en ondoordacht van opzet. Vrouw zoekt interessante objecten om leuke projecten mee op te zetten. Gooit een leuk verhaaltje op een anonieme blog en gaat vervolgens achterover zitten en wachten. Totdat zich mensen aanbieden. What was I thinking?! Overvolle postbussen, digitale mailboxen die de druk niet meer aankonden, smekende mensen op de stoep om in godsnaam maar mee te mogen doen met hét Project van 2013?? Eigenlijk wel ja, nou ja, iets minder had ook gemogen. Ik ben nou eenmaal een dromer. Maar het fanatisme waarmee ik na mijn post mijn mailbox checkte kwam wel enigszins overeen met de dertienjarige bakvis die een contactadvertentie voor Brad Pitt in de Gelderlander plaatst, om vervolgens hoopvol dagenlang in het door haar aangegeven buurtcafé te gaan wachten. Hoe fanatieker ze blijft zitten, des te groter de leegte.

En aangezien een dergelijke gebeurtenis toch al snel gênant voelt, heb ik mijzelf de eerste paar dagen gepijnigd alsof ik onbedoeld een “reply to all” mail had gestuurd met daarin een geheime liefdesverklaring. Paniekerig heb ik op het punt gestaan mijn gehele blog te deleten, nooit meer plannen te maken en al helemaal niet zo ondoordacht te delen, me te verstoppen onder mijn bed of terug te trekken in een onbekende stam in het Amazone gebied. Waarbij ik overigens tegelijkertijd geen enkele moeite deed om het project zelf op een hoger plan te brengen. Want dat was immers al bij voorbaat mislukt. Terwijl ik bezig was mezelf zo te knevelen, trokken eerdere gênante (‘minder doordacht’, iets eufemistischer) momenten als een film aan mij voorbij. Een zelf in elkaar geknutselde modellenshoot met mijn beste vriendin, omdat ik haar ervan had overtuigd dat we het themanummer “authentieke kinderen” in het Oilily magazine wel zouden halen. Dat we in een poging om zwoel te kijken meer leken op hele jonge depressieve drugsverslaafden in vaalroze nachtjaponnen, beseften we ons gelukkig op dat moment niet. Het dragen van een rode tuinbroek naar colleges omdat ik weer eens wat anders wilde. Laten kortwieken van mijn haar (daarbij overigens onvrijwillig een handje geholpen door de kapper, die mijn haar de kleur van een winterpeen had gegeven en zodanig verknipt dat ik niet anders kon dan het werk te laten afmaken). Om vooral door foto’s te realiseren dat die periode niet de meest flatteuze van mijn leven was. Vissen als hobby. Playbacken van Vrouwtje Theelepel, inclusief grote lepel op mijn rug. Gestript worden door een stripper die bij het zien van mijn pantykousjes (een ramp op zich) met gaten de rest van die act maar liet voor wat het was. Maak het rijtje af en ik zie u overmorgen weer.

Alhoewel er niet direct veel goeds uit mijn rare piekhaar of rode tuinbroek is voortgevloeid, hebben de ervaringen me wel veel opgeleverd. Ze zijn, op hun manier, juist de herinneringen die me het beste bijblijven. Net als slechte reiservaringen. Niet alles even bewust ondernomen, niet alles even vergelijkbaar, maar wel de ervaringen die mij helaas ook kenmerken. En bovendien een bron zijn voor hilarische verhalen (gegarandeerd succes voor het opleuken van pijnlijke momenten op feesten en partijen). Ze brengen me kortom altijd wel weer een stap verder in deze werkelijkheid die je toch maar het beste een beetje roze kan houden. Vandaar dan ook mijn beslissing om mijn vorige post niet te verwijderen, maar het idee even in de ijskast te plaatsen, naast oerhollandse oude kaas en nagellak (mogelijk ook een wat opmerkelijke eigenschap). Overdatum raakt het niet heel snel. En mocht u alsnog voor mijn deur willen gaan liggen om mij te smeken mee te mogen doen aan hét idee, schaamt u zich dan vooral niet. U weet inmiddels dat ik dat ook niet zou doen.