De strik is eraf!

by bobsbrains

Als ik niet beter had geweten, had ik gisteren een blind date (al lijkt onwetendheid en blind daten me sowieso vrij onhandig, maar dat terzijde): vanaf 18:00 zou ik haar “er” over bellen. Er was wat heen en weer gemaild -zij had het godzijdank grappig gevonden dat ik haar voor ons treffen al met een paard vergeleek- en eindelijk was daar dan “de Beldate”. Vanaf het middaguur was ik er al mee bezig geweest, denkbeeldige madeliefblaadjes had ik uitgetrokken: het is verstandig, het is zooooooo onverstandig, het is verstandig….en toen de tel kwijtgeraakt want in de file, door de regen, bij de supermarkt. Maar rond een uur of acht waren er dan eindelijk echt geen ontwijkende werkzaamheden te bedenken en heb ik zo snel mogelijk haar nummer gedraaid. Waarbij ik mezelf ondertussen denkbeeldig de haren uit mijn kop trok van de zenuwen, tegelijkertijd mezelf streng toesprekend dat die zenuwen belachelijk waren, waarna ik nog zenuwachtiger werd, waarna die verdomde vicieuze cirkel alweer minstens dertien keer in de rondte had gedraaid…Vrouwen…nou ja, deze dan!

“Met [FFAD]”. En het liep. Het liep! Ze heeft een boeiend verhaal, meerdere, en heeft lef. Ze denkt mee over dit onzinnige -maar oh zo ongelooflijk leuke!- project van mij en: we hebben een date. Dus toch, een blind date! En dat allemaal met een tot een paar dagen geleden nog volstrekt onbekend persoon. Ik denk terug aan de essaywedstrijd, afgelopen weekend in de krant, met als thema “Wat is luxe”. Dit. Dit is luxe. Op een doodgewone maandag met een inspirerend persoon aan de telefoon zitten die bereid is je vriendin voor één dag te worden. Die bereid is zich een beetje bloot te geven over haar passies, met het doel jouw eigen passie verder op weg te helpen.

Er zit maar één nadeel aan dit alles. Als dit lukt, als de eerste keer slaagt (en vanaf nu is daar weinig meer voor nodig, in mijn ogen: ik hang momenteel slow motion boven mijn eigen lat), dan word ik de gedoodverfde prediker. Het voet-tussen-de-deur-type dat op ieder feestje verhaalt over de ervaringen met haar eendagsvrienden, over de verrijking die dergelijke microvriendschappen haar bezorgen, en uiteraard ook over het gemis voor mensen die zoiets nog niet hebben ervaren: “Wat?! Jij hebt nog nooit een FFAD gehad?!” [waarop ik mijn meest meewarige blik zal opzetten]. En evenzo vervelend zal ik blijven bedelen om nieuwe FFADS. Er komen banners, sandwichborden op iedere straathoek, flyers zal ik laten uitstrooien over steden en kleine gehuchten, allemaal voor dit gevoel, deze luxe, een nieuwe vriend, een nieuw verhaal.

-Wordt, uiteraard, vervolgd-