Te lijf #2, goedmaker

by bobsbrains

Lijf,
Lief lijf,

Alweer bijna een jaar geleden vloog ik je in de haren. Ik heb de strijd met je aangebonden, je de oorlog verklaard, verwensingen naar je hoofd gegooid en ondergedompeld in dreigementen. Ik had je zo ingeruild als ik had gekund, als een overspelige echtgenoot aan de kant gezet. Maar zo bleken we niet getrouwd. En precies toen ik het vertrouwen in jou volledig had opgegeven, pakte jij de draad weer op.

Je maakte me misselijk, moe, bezorgde me intuïtieve vreetbuien en een volledig verstopt onderlijf. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen, je citeert je geliefde ook niet de scheldwoorden die hij jou zojuist naar je hoofd smeet. Godvergeten lijf, wat was ik je dankbaar! Alles wat je me de keren daarvoor voor niets had aangesmeerd leek nu ook eindelijk iets om het lijf te hebben, mijn lijf. HET groeide. Daadwerkelijk. Wat zeg ik, heden!! Het groeit, beweegt, maakt ons aan het lachen, doet hardop schaterlachen, het maakt mij tot een wandelend en dankbaar cliché, iedere dag opnieuw. Het legt me lam en laat me dansen. Onuitspreekbaar. Zolang heb ik mezelf geknepen en mijn adem ingehouden, in de wens dat, de hoop op, dat ik uiteindelijk straalvergeten ben je te vertellen dat ik dolgraag met je verder wil, de rest van ons leven. Er komen meer oorlogen, ongetwijfeld, maar als het dan toch moet, dan bij voorkeur met jou. Je mag blijven. Zolang je me maar belooft dat je de komende maanden niet alleen lief bent voor mij.

PS En nu we toch weer on speaking terms zijn, hierbij nog één aanvullend verzoek. Er is een ander lijf aan wie de oorlog moet worden verklaard. Mogelijk is het al gebeurd. Jij weet over wie ik het heb. Spreek het aan, van lijf tot lijf. Hopelijk laat het zo’n indruk achter als ik vorig jaar bij jou.