Collateral mend

by bobsbrains

Haar vader zei. De twijfel, jouw DNA. Doe er je voordeel mee.
De hulpverlener zweeg. Een half uur te lang.
Zelfhulpboeken schreeuwden. Zonder enige twijfel. Zij las ze niet meer.

Eindelijk sprak de hulpverlener. Er is geen twijfel. Enkel angst. Blijvend.
Dat wist je al. Doe er je voordeel mee.
Zij twijfelde, zei niets.

Na middernacht vatte ze de slaap, badend in genetische chaos.
Bij rosé ochtendgloren ontwaarde zij verlichting.
Alleen Angst was gebleven. Maar voortaan slechts op uitnodiging.
Een eigen logeervertrek, op invitatie aanschuivend voor ontbijt.
Vervolgens ieder zijns weegs -wegens verstikkingsgevaar- en bij diner weer welkom.
En, zeldzaam, bedgenoten.

Haar glas liep over. Mierzoet. Misselijkheid tot gevolg.
Het gemoed plots zo licht dat gewichten het moesten aarden.
Zij belde haar vader, vertelde over het geluk dat haar ten voordeel was gevallen.