Passive workout

by bobsbrains

Nieuwsbrief crèche in de digitale brievenbus. Aandacht voor het verschil tussen actief en passief speelgoed en de uitleg waarom de crèche voorstander is van het laatste. Passief speelgoed doet namelijk niet zoveel zelf. Het laat het zelf kind ontdekken (een houten bakje bliept blaft of knippert doorgaans niet) en verwonderen. Actief speelgoed daarentegen draagt alles op een presenteerblaadje aan. En kan bovendien nogal irritant zijn voor de crècheleidsters, maar daar rept de brief niet over. We hebben het immers enkel over het belang van het kind.

Maar hoe zit het eigenlijk met ons, het grote kind? Voor ons geen strenge leidsters die ons vermanend toespreken wanneer we ons volproppen met social media, waardoor wij enkel nog kunnen denken in icoontjes, swipes, likes en hashtags. Geen leidsters die ons met zoetgevooisde stem uitleggen dat als we onze smartphone niet wegdoen tijdens het eten, de Sint ons meeneemt in de zak. Zonder begeleiding vergeten we dat verwondering leuk is. Vinden we nietsdoen eng omdat we dan zelf nog eens zouden moeten nadenken. Ons nog eens zouden gaan vervelen! Kinderen zetten we achter het internet om maar geen activiteit te hoeven bedenken. Eten bestellen we met zijn allen bij Hellofresh, dat zowel ons eten in pasklare hoeveelheden als de bijbehorende recepten in heldere stappen levert. Maandag de nieuwe visdag. En zodra het gerecht op tafel staat, zetten we het op de buurtapp om de foto’s van de identieke gerechten te vergeli(j)ken. Sporten? Massaal via de seven minute workout. Niet nadenken, gewoon doen. En zo slibben onze minuten, uren en dagen vol met actief vermaak, onze rechter hersenhelft in een ultieme staat van verveling achterlatend. Of extreme paniek, wanneer er ooit weer eens een beroep op wordt gedaan. Door onze kinderen bijvoorbeeld.

Durf te dolen. Te luisteren. Te kijken naar iets wat doorgaans als oninteressant zou worden gepasseerd. Niet alleen kijken, zien. Dat de kleur van de bladeren nog een vleem zomer huisvest. Dat ze fanatiek proberen te blijven hangen aan de takken die hen huisvesting hebben geboden. Ze als een groot orkest door de wind worden gedirigeerd in hun eigen richting. Dwarrelen als ze dwarrelen moeten, wanneer hun tijd daar is. Kijk langer dan tien seconden en ineens zijn de bladeren niet meer alleen, worden ze bewoond door horden vogels die je eerder nooit zag. Sluit je ogen en je hoort ze, extra genodigden van het grote concert. Weer open en de specht wordt herkend. Op slechts een paar takken afstand van een schreeuwekster (eerlijk is eerlijk, ondergetekende wist tot zojuist ook niet dat dat een Vlaamse gaai betreft). Een paar luttele seconden erbij en herinneringen dringen zich op, een verhaal, inspiratie. En dat enkel door actief te zijn door stil te staan. Bezig te zijn door niet te rennen. “Seven minute passive workout” voor een wereld aan verwondering.