Refuse to choose*

by bobsbrains

Het is geen geheim dat ik van schrijven houd. En dat ik graag met schrijven mijn brood zou verdienen hoeft ook geen geheim te blijven.

Die laatste opmerking, nu zo achteloos de ether in geslingerd, heeft een leger aan schuifelende voeten in de aarde (gehad). Ondanks mijzelf is het hoofd er namelijk aardig in geslaagd om mij van creatieve uitspattingen te weerhouden. Tot voor kort. In een vlaag van strategische verstandsverbijstering besloot ik mijn hart te volgen. Snel verzamelde ik een aantal raadgevers om mij heen, ingegeven door het besef dat het hart het niet langer dan vierentwintig uur van het hoofd zou winnen.

Unaniem luidde het advies om oriënterende gesprekken te voeren. Een objectief logische, maar subjectief vrij grote stap. Kranig als ik ben, heb ik het sentiment echter razendsnel terzijde geschoven*. Binnen een week drie gesprekken gepland. Het idee alleen al deed me rijzen als een broodje. Op dat moment had ik de wereld gezien en overwonnen.

How wrong was I.

Kijk. Die mensen met wie ik het voorrecht had te spreken, schrijven. De vraag of is voor hen zo klaar als een klontje. Zij zijn mij al mijlenver vooruit en dus: “Wat wil je? Opinie of glamour, tijdschrift of krant, digitaal of papier, freelance of…” Want kiezen moet je, aldus het eensluidende advies. Mijn geest vertroebelde, mijn droom stortte als een soufflé ineen. Als er één ding is dat ik háát, simpelweg omdat het mijn kennis en kunde overstijgt, is het kiezen. Natuurlijk had ik het me op voorhand gerealiseerd, maar steevast genegeerd. Mijn reactie? De geoefende mond trok het hele prentenkabinet aan mooipraat open. Maar de bedreven luisteraar zou mij met een vingernagel fileren. Had je toen een “being Bob’s Brains-je” bij mij gedaan, dan was je deelgenoot geworden van de volgende discussie.

– Wat zit je nou slap te ouwehoeren mens?! Je weet allang wat je wilt! Alsjeblieft, voor één keer geen diplomatiek verhaal. Ik ben het, je Hart, je recalcitrante rechterhersenhelft, remember? Als je míj al niet in vertrouwen neemt…Voor de gek houd je me in ieder geval niet. Niet meer.
– [OCTAAF HOGER DAN NORMAAL] Ik begrijp niet waar je het over hebt. Ik kies toch! De moeilijkste stap is al genomen, ik wil schrijven. Daarbij, ik heb best een fikse mening, opiniestukken lijken me geweldig.
My God wat ben je weer correct! Hoor jezelf, de emotie spát er vanaf. Ik ga op zoek naar een lijf dat wel bij zichzelf blijft. Adieu.
– Wat ben jij hard zeg! En populistisch.
– Ik, hard en populistisch?! Jij maakt een baksteen van jezelf en doet alleen wat anderen willen. Mevrouw mantelpak. Mevrouw opiniestukken-zijn-mijn-leven. Mevrouw als-de-meute-maar-instemmend-knikt-dan-is-het-leven-goed-genoeg. Misselijk word ik ervan! Dat jij jezelf al de kans geeft om open te staan voor een verandering, is een begin dat ik nooit had durven dromen. Maar dat je het daarbinnen weer presteert om mij niet te volgen, daar walg ik van. Dat is nog erger dan iets blijven doen waar het hart toch al nooit lag. Een daad tegen de menselijkheid, dat is het. [HART MAAKT DRAMATISCH HANDGEBAAR EN VEINST TE SPUGEN. (Men vermoed de betrokkenheid van een Italiaanse melkboer, ergens in de donkerste gelederen van de voorouders.)]
– [GRIENEND] Ik vind je gemeen!
– Kijk me aan en zeg het.
– Nee.
– Zeg het.
– Nee!
– Zeg het!!

[Het wordt serieus knokken tussen Zelf en Hart, waarbij Zelf zich uiteindelijk gewonnen geeft, na een kietelaanval van Hart.]

– OK OK! IK WIL NIET KIEZEN!! Ik weiger te kiezen***, nou je zin! Ik wil verhalen vertellen tot ik erbij neerval. Schrijvend, sprekend, de wereld rondtrekkend. Ik wil beroeren. Mensen laten lachen als ze een rotdag hebben, huilen omdat ze zichzelf herkennen. Een luisterend oor voor ze zijn als niemand anders het is, of gewoon omdat ze een prachtige historie hebben maar het niet voor het voetlicht kunnen brengen. Ik wil dat mijn mooiste zinnen worden afgedrukt, woonkamers ermee worden behangen omdat men er geen genoeg van krijgt. Tekenen als dat de verhalen ten goede komt. De mensheid vermooien door verhalen, dat is de keuze. Kinderen, volwassenen, ik wil…![ALS EEN UITGEDROOGD VOGELTJE ZIJGT ZIJ NEER.]
– Al goed, al goed. Nou niet doorslaan.
En ik dacht nog lang en gelukkig. [Nou vooruit, allemaal wegwezen nu, poppetjes gezien, hoofd dicht. Het blijft geen feest.]

Verhalen dus, op welke wijze dan ook. Alle overige keuzes zullen voor mij worden gemaakt. Tijd zal daarbij de voornaamste opdrachtgever en –nemer zijn. Als deze conclusie inhoudt dat “ik graag met schrijven [en alle andere wijzen waarop ik een verhaal kan vertellen] mijn brood zou verdienen”, maar het brood tegenwoordig belachelijk duur blijkt, dan hoort u dat tegen die tijd wel. Levert vast een mooi verhaal op.

——————————————————————————————————–

* Pas op! Lang & (H)eerlijk.

**[BESEFTE!DAN!NIEMAND!HOE!MOEILIJK!HOE!ENG!HOE!VRESELIJK!OM!JE!BLOOT!TE!MOETEN!GEVEN!HARDOP!TE!MOETEN!TOEGEVEN!WAT!JE!DROOM!IS!WAS!IK!DAN!ECHT!DE!ENIGE!ONZEKE!REPERSOON!OP!DEZE!HELE!AARDKLOOT??!!!!#OHGODIKBENECHTDEENIGEPERSOONWERELD
WIJDDIEEENVERANDERINGOVERWEEGT!!!WAT!ALS!IK!FAAL???!!
Dan is er altijd nog Tietjerksteradeel.]

***[God, dat voelt lekker!]