Ik gun je gemis

by bobsbrains

Ik gun je geluk, gutsend over randen, je armen bezwijkend onder het gewicht, je gelaat in onzekerheid over de trekken die het moet aannemen. Wolken, hemels vol, opdat je hoofd erin rondhangen kan. 
Ik gun je vriendschappen om je als kettingen mee te behangen. Dicht op je huid. Schitterend, onverdraagbaar, broeierig, altijd aanwezig.

Ik gun de wereld dat zij niet alleen om jou draait maar jij juist daar omheen.

Ik gun je gemis. De suizende sprongen die je hart maakt wanneer jij de ander in het vizier krijgt. Tranen die uitroeptekens schrijven met dikke kwasten van stug haar. Onhebbelijk noodzakelijk.

Ik beloof je verdriet. Dat zich vermenigvuldigt met de jaren, jou daarover in onwetendheid laat. De beer die vanaf een zeker wegrestaurant zijn leven eenzaam zal vervolgen. Lakschoentjes die alleen jij niet krijgt. Altijd de anderen.
Je liefdes. Te laat, te vroeg, nooit tijdig, immer aanwezig. Begrafenissen. Zonder cake, met borrels.

Kinderen, die je op wolkenkrabbers plaatsen.
Kinderen, die je van wolkenkrabbers werpen.
Kinderen: op, af, op, af, op, af.

Woede. Razernij. Blinde vlekken dansen wild stampend hun debutantenbal op jouw maagdelijk netvlies. Omdat de wereld niet enkel biedt wat jij tot dan hebt uitgepakt. Jou ongevraagd zoveel meer voor de voeten werpt. Je treedt haar tegemoet als een stier de ring. Je kunt haar hebben. Eeuwig balancerend. Vrachtwagens vol gladiolen ter genoegdoening. Die ontberen is de dood bij geboorte omarmen als een oude vriend.