Being Lemmering

by bobsbrains

Be Lemmering stand off

Lelijk haal ik naar je uit. Breek je brokje voor brokje. Jij merkt het niet, onthaalt mij met groots gebaar. Zoetgevooisd spreek ik je toe, zwaar vermomd. Zorgzame moeder, lovende leraar, liefhebbende echtgenoot, bloedeigen gemoed. Je luistert nauwkeurig, koestert mij terwijl mijn zwerende klauwen al in je nek hangen.

Pas dan leer je me kennen. Probeert te rennen, sprint zo hard je kunt bij mij vandaan maar ik blijf naast je. Voor je eigenlijk, lichtvoetig onder de uiteinden van die van jou. Ontleed je. Tergend langzaam het begin, pulkend als aan de lak van het antieke tafelblad. Een spel nog van twee gelijken. Maar zo strijdbaar het begin, zo doodop onderga jij gauw mijn steeds fellere geweld. Ik trek, jij likt. Lange halen, strekkende repen, losse vellen, hevig bloeden tot gevolg. Tenen, benen, dijen, navel, pronte borsten, warm hart, gloeiende wangen, radeloze ogen, ontvankelijk hoofd. Er is geen buiten meer. Geen verder. Geen later, geen vooruit. Enkel schaamte, angst, einde. Spierwit einde.