Gulle geest, #9: Zellef

by bobsbrains

zelfdoen

In de crème witte wol schitteren onvermoede kleurschakeringen. Een vloeiende, cirkelvormige vleug beige wordt afgewisseld door purperrode stippen. De opmerkzame toeschouwer ziet dat het kleed naast schapenwol tevens een gevarieerde mix van witte en grijze haren herbergt. Angora? Alpaca? In één woord schitterend.

In potentie.

In ons huis wordt deze beschrijving door niets meer belichaamd dan een groezelig tapijt tevens florerende moestuin. Vrijwel dagelijks voorzien wij het van een compostmengsel bestaand uit koffie, gemengde groenten, broodkruimels en zoveel wijn als noodzakelijk. Rood bij voorkeur. IJverig als zij zijn dragen ook de katten ongevraagd hun steentje bij. En niet alleen zij.

‘Stralend’ zou een onjuiste omschrijving van mijn gezichtsuitdrukking zijn geweest toen de volgeladen lepel met groene biologische substantie door de lucht vloog. Het tapijt tegemoet. Een extra bijdrage aan de slecht verscholen tekenen van het goede leven. De lepel duikt zoals dat hoort met de gevulde kant omlaag. Een spervuur van groene spetters komt versplintert neer zoals ook onverantwoord glas dat doet. Vloer, kleed, kind, spierwitte kat. De laatste verschuift van initiële verbazing naar enthousiast likken, om te ontdekken dat spinazie niet aan hem besteed is.

Tegenstrijdige signalen overspoelen razendsnel mijn hersenen. Irritatie over het initiatief van dit kleine krachtige mensje dat mij in een flits met onvermoed vermogen overmeesterde. Irritatie over mijzelf, dat ik zo openlijk was meegegaan in dit spel, hardnekkig de onvermijdelijk slechte afloop ervan negerend. Irritatie over het boek dat mij hiertoe aanzette: “Laat het kind zoveel mogelijk zelf ondervinden, ook wanneer u meent dat de tijd of zin daartoe ontbreekt. De ontdekkingsreis door het leven is onontbeerlijk voor de kleintjes. U zult zien dat hun ontwikkeling een vlucht neemt als zij daarvoor de ruimte krijgen. En zegt u nou zelf, is er een mooiere beloning?” Niet ongevoelig voor dit soort pedagogische levenslessen liet ik haar dus begaan in haar poging te “eten”. In mijn hoofd stond ik op dat moment aan de voet van haar onstuitbare kogelwerpcarrière, zag ik krantenkoppen over mijn kleine Einstein voorbijschieten, zorgde ik kortom voor een razend intellectueel en behendig (doch ongelooflijk irritant, maar dat zegt niemand er ooit bij) schepsel. God, wat zou zij nog vele malen bekwamer, socialer, intelligenter worden dan ze al was!

Driemaal irritatie dus, één uitgestrekte seconde lang. Totdat het gieren mijn oor doorboort, ik van onder de tafel in wild poetsende positie opkijk en volstrekt ontwapend in de strijd voor orde en degelijkheid achterblijf. In één lach gestript en geschoren. Als legers uit moeders bestonden, zetten kindsoldaten enkel dit wapen in en hun overwinning was bezegeld. Het weekdier in mij herhaalt het spel onmiddellijk. Dagen achtereen. Ons vloerkleed zal niet omkomen van de honger.

Zijn onze fijnste jeugdherinneringen niet aan de gebeurtenissen waarin we de kans kregen zelf te ontdekken, zelf onze fouten te maken? Aanvankelijk onder toezicht van een verscholen en genegen oog dat ons behoedde voor echte drama’s. Langzaam drong het tot ons door dat het oog niet meer altijd mee kon kijken, de hand niet altijd als vangnet diende. Steeds spannender werd het om zelf te doen. We werden steeds bedachtzamer, beraadden ons twee keer of het verstandig was om voorgenomen stappen wel zelf te zetten. Sommigen onder ons begonnen zichzelf zulke stappen te ontzeggen vanwege de vermeende consequenties. Waardoor we nooit zouden ontdekken of die consequenties zich daadwerkelijk zouden voordoen, echt zo erg waren. Zonde. Ik garandeer u dat onze meubels liever afgetrapt en grauw zijn dan hun bestaan brandschoon door te brengen onder een verstikkend laagje plastic. Bij tijd en wijle een tafelkleedje is heus geen probleem. Maar laten we vooral ook regelmatig de gevulde lepel omhoog blijven gooien in afwachting of, waar en hoe deze landt. Opruimen komt later.

Weer / meer / blijven “ZELFDOEN”? Ik help u een handje:

Zelfie! Zelf je arm uitstrekken is zo 2014. Doe als de Japanners, koop een Selfiestick!
Zelf, met een vleugje anderen: Collective Quarterly mooi vormgegeven nieuw tijdschrift door en over mensen die de (creativi)tijd nemen zelf te ontdekken en creëren.
Note to Zelf, at 80.
Zelf inwoner worden van de stad waar je eigenlijk toerist bent. Die droom verwezenlijken met de nieuwe reisgids Carl Goes
Heeft u(w)Zelf nog voorbeelden nodig? Blader dan nog maar eens even door paddle against the flow, advies van ultieme spinaziesmijters.
ZELF dus, maar niet alleen.