Fractie

by bobsbrains

Het moment direct ervoor waarop alles nog zo normaal leek. De fractie na die gebeurtenis waardoor de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Breekpunt. Treffender woord is er niet. De tijd waarin je daarvóór leefde, onherstelbaar gebroken. Met de beste wil van de wereld geen mogelijkheid om terug te keren naar dat punt. Doorgaan dus de enige mogelijkheid. Door in een wereld die een volstrekt vreemde voor je is. Eentje waarvan je tot vlak ervoor nooit had kunnen bedenken dat het de jouwe zou worden.

Ik luister naar Schaduwkind. In de auto met een kind achterin. De vader vertelt over hoe het was. De geboorte van een kind, zijn kind. Net zoals het kind in de auto het mijne is. Samen met hem denk ik terug. Beleef het moment waarop de wereld op zijn kop stond. In ieder geval voor ons drieën. Onze wereld. Hij beschrijft het. Zo mooi, zo kwetsbaar, zo intens.

Een zucht vanaf de achterbank, ontroerend door de eenvoud. Een regisseur had het niet beter gekund, ik word overspoeld. Inmiddels verhaalt Thomése al over wéér een nieuwe wereld. Een onmogelijke. Het moment waarop zijn dochter onder zijn ogen sterft, slechts weken na de geboorte. Ik word misselijk, raak half in paniek. Zijn woorden doen me de kwetsbaarheid van mijn nieuwe wereld pas echt beseffen. Dit was er nooit. De zorg om “zelf” is onvergelijkbaar met die over het mensje dat jij op aarde werpt. Ik kan mezelf er niet toe zetten de stem op de cd te smoren, al zou ik dat het liefste doen. Vurig wil ik de cd stoppen vlak voor de dood en het moment van sterven alsnog uitstellen tot het kind haar ouders uitgebreid heeft overleefd, kinderen en verder heeft, drieënnegentig is en vitaal. Zo lang had ik met alle genoegen het luisteren willen uitstellen. Maar niets helpt meer.

Ondertussen besef ik me ook het absurde van deze situatie. Luisterboek over rouw in plaats van kinderliedjes. Ik vraag me af in hoeverre ik een kind, baby nog, kan opzadelen met de ellende die ik haar juist zo vurig wil besparen. Begrijpt zij de droevige intonaties, de rouw in de woorden? Weer die regie. Luid gelach vanaf de achterbank. Een sok vliegt door de lucht.

De fractie in deze wereld ligt altijd op de loer. Het is de kunst de angst voor dat breekpunt zo nonchalant mogelijk te benaderen omdat het echte leven anders door je vingers glipt. Omdat je onmogelijk vooruit kan lopen op een lijden dat er wellicht nooit zal zijn. Of in ieder geval pas dan plaatsvindt wanneer het te behappen is. Die angst is nauwelijks zichtbaar aanwezig, als een vette waas over alle activiteiten van het dagelijks leven. Slechts af en toe licht ze op. Bij het luisteren naar Schaduwkind. Bij het zien van een nieuwsflits, nog geen week later. Vliegtuig. Honderdvijftig man, zestien kinderen, twee baby’s. Een duikvlucht van acht minuten hun fractie.