Do-rade?! Ce n’est pas do-rade, eh! (deel 3, tevens 1)

by bobsbrains

FullSizeRender-3

Ik had het mis. Toen ik zei dat het niet uitmaakte, dat het om het proces ging. Ja, wel toen ik meedeed en verloor. De inzending was plots een lijk. Strak omlijnd met één heldere boodschap: Jij? Uitgespeeld! Vanzelfsprekend bleef er toen niet veel anders over dan een terugblik op het verloop. Waaraan ik zeker wel het nodige plezier had beleefd. Dus tot daar zat ik goed. Maar toen won ik. Dat had ik nog niet eerder gedaan.

Dit behoeft enige uitleg.

Ik volg vrij fanatiek (u niet onbekend): blogs, mensen, verhalen, plaatjes, evenementen. Dankzij internet niet gebonden door enige geografische restrictie. Grenzeloos bewonderen. Zo ook Do Lectures in Wales. Ik zou het samenvatten als een festival voor creatieve doeners, maar geweest ben ik er nooit. Dromen, dromen, niets doen. Totdat er een oproep verscheen, een wedstrijd: een filmpje van 60 seconden met daarin de motivatie waarom jij, ongeëvenaarde dromer, een plek voor dat festival zou moeten winnen. Even simpel en ingewikkeld als dat. Weer die verrekte kans. En die waanzinnige wens om erbij te zijn. De wens om te WINNEN. En juist daardoor…Als het aan mij had gelegen had ik niet meegedaan. “Nee” lag nog te vers in mijn geheugen. Nee joeg als een mantra door mijn hoofd, maar mijn hart bleek sterker. Met de nodige aanmoediging van buitenaf.

En zo blaakt die verrekte nu ineens van mogelijkheden, bulderend: JA! IK GA! Wales, 4-7 juni 2015. En daarmee kom ik op mijn  fout. Het bericht over de gewonnen plek zingt, danst en springt al dagen dwars door mijn lijf. Het spuugt er vuur zonder iets te verbranden. Het tilt me op en laat me zo hoog vliegen dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen om het gevoel te beschrijven. Het doet me weer eens beseffen hoe belangrijk het is om nieuwsgierig te blijven, om angsten aan de kant te schuiven (of in ieder geval te verleggen), om enthousiasme nooit te verliezen. Het heeft me ook geleerd hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben die het enthousiasme delen en waar nodig aan te blijven wakkeren zodat die immer loerende angst niet overwint. Zodat je daadwerkelijk DOET. Zodat een deel 3 van een verhaal plotseling een deel 1 wordt. Geen vervolg maar een nieuw begin. Niet enkel het proces, zeker ook de winst.

Toen ik meedeed aan deze wedstrijd heb ik met mezelf afgesproken dat als ik een plek zou winnen, ik het traject naar de Do Lectures, en het verblijf daar, zou vastleggen en op deze blog zou zetten. Vanwege mijn oorspronkelijk gedachte achter deze blog, persoonlijke grenzen blijven verleggen. En natuurlijk omdat mijn verwachtingen hooggespannen zijn en ik hoop dat u mijn enthousiasme gaat delen. De teksten die met de Do Lectures te maken hebben, zullen vanaf nu in het Engels zijn, ook weer een nieuwe dimensie. Voor korte tijd zal de blog dus meer een logboek dan een blogboek worden, hopelijk bevalt het u.