ongewo|ongewo|ongewo|on

by bobsbrains

Schalk (4 jr), Oestereter

De kinderen houden van oesters. Ik vertel opgetogen aan een vriendin hoe bijzonder het is dat snotneuzen van 4 en 6 zoiets ongewoons proberen. De vriendin plaatst mijn gekir droog in perspectief.

Oesters ongewoon? Denk je dat kinderen onderscheid aanbrengen tussen de glibberige binnenkant van een tomaat en de zoute drilpudding in een schelp? Tussen de koningin en de groenteboer? Een villa en een flatje? Wij zijn degene die labels plakken. Laten we dáár niet voor applaudisseren, wel voor het onbevangen benaderen van het onbekende.

Hatsee! Met de staart tussen de benen je hok in, Moeder.

De opmerking schiet me weer te binnen vlak voor de eerste ontmoeting met een van mijn kunsthelden. Met knikkende knieën sta ik voor zijn deur en probeer overhaast een eerste indruk te orkestreren. Zijn werk, TED Talks en andere prestaties vliegen door mijn hoofd. Evenals een vleug misselijkheid. Maar dan zwaait de deur open en ís hij er. Gewoon. Man, vlees, bloed. En ik blijf ik. Het is wat het is. Het ijs dat breekt, de gesprekken over zijn projecten, zijn aandacht voor verhalen, de wijze waarop hij het leven beetpakt, licht en donker met elkaar herenigt. De man is bijzonder maar benaderbaar. Magisch maar menselijk.

Bijna had ik niet ingezet op deze ontmoeting. Uit angst voor het onbekende, voor het verbreken van de verbeelding, voor alles wat ik niet meende te kunnen bieden of zijn. Angst voor het-weet-ik-veilige. Na afloop onderdruk ik de vloek en de lach niet terwijl ik mezelf in de spiegel toespreek tijdens het wegrijden: jij nerveuze, vooringenomen, geconditioneerde Volwassene.

Een paar weken en ontmoetingen later komt de man, voorheen de Onbenaderbare Held, nu Die Meneer, pannenkoeken bakken bij ons thuis. Voor de kinderen is het enige ongewone die zoete traktatie op een ordinaire maandag. Ik vertel ze zonder opsmuk over onze gast. Zij zorgen voor hun eigen uitspraak. De Man Die Zo Goed Pannenkoeken Bakken Kan. Die Vriend Die Spannende Verhalen Vertelt. Die Meneer Die Geen Aandacht Voor Ons Had. Alles is mogelijk. Zo’n eindvonnis laat vaak weken op zich wachten maar kan nooit worden afgedwongen. Dat weten we allemaal. Dus wie weet staat hij komende week ook wel met knikkende knieën bij ons voor de deur.

Een oester is een oester is een doodongewone oester.