Lief en Troostend

Voor me ligt het boek De jongen, de mol, de vos en het paard. Daarin, handgeschreven: 29.12.20. Van E. tijdens lockdown in speeltuin.

Ik had het boek zelf nooit gekocht, het was me te vaak aangeraden. Een kinderachtige eigenschap, welke tekortkoming me door het boek gelukkig wordt vergeven. Bovendien is het zo’n boek dat je krijgt.

Er gaat niets boven vriendelijkheid zei het paard. Stilletjes overstijgt dat alles.

Het boek krijgt een plek op de hoek van de ontbijttafel tussen de kranten. Haar zinnen bikken licht in iedere ochtend die overigens wordt overstemd door mistroostige nieuwsberichten. Ze straalt hoop uit nog voordat het wordt geopend.

Maar boven alles biedt het boek me de achterflap:

Zo’n lief en troostend boek – Arthur Japin.

Het aanschouwen van de dartelende hond zodra ik hem loslaat in het bos, de kus op de wangen van de kinderen nog warm van de slaap, een tekening in de broodtrommel zonder een reactie te verwachten, de kleine hand die spontaan in de mijne glijdt tijdens het uitzoeken van de broodjes. De bedrukte blik van een wildvreemde beantwoorden met een glimlach.

Lief en Troostend zijn. Alleen maar dat.